ขายฝาก (ตอน2) และการดูหมิ่นหรือหมิ่นประมาท
"เรื่องสินไถ่หรือการไถ่ทรัพย์สิน" กฎหมายขายฝากเดิม เป็นเหตุให้มีการเอารัดเอาเปรียบผู้ขายฝากโดยมีการกำหนดสินไถ่ที่สูงเกินควร เพื่อหลีกเลี่ยงกฎหมายห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา รวมทั้งในกรณีที่กำหนดเวลาไถ่ ผู้ชื่อฝากมักจะหลีกเลี่ยงไม่ยอมให้มีการไถ่ทรัพย์สินคืนเป็นเหตุให้ผู้ขายฝากสูญเสียความชอบธรรม นี่แสดงให้เห็นถึงช่องว่างของกฎหมายที่ต้องปรับแก้ให้ถูกต้องเหมาะสม ซึ่งกฎหมายได้รับแก่สรุปดังนี้
สินไถ่คือ ราคาไถ่ถอนทรัพย์สินหรือราคาที่รับซื้อคืนทรัพย์สินที่ได้ขายฝากไว้ ซึ่งจะต้องเป็นเงินเสมอ จะไถ่ถอนด้วยทรัพย์สินอย่างอื่นไม่ได้
สำหรับการดูหมิ่นหรือหมิ่นประมาท สรุปได้ดังนี้ ดูหมิ่น หมายถึง การดูถูก เหยียดหยาม ทำให้อับอายเสียหายเป็นที่เกียดชัง สบประมาทหรือด่า ซึ่งเป็นการกระทำต่อตัวเขาโดยตรงทำให้เขาเจ็บใจ เช่น ด่าว่า อีดอก ไอ้สัตว์ การดูหมิ่นซึ่งหน้า ถือว่าเป็นความผิดลหุโทษ มีโทษจำคุกไม่เกิน 1 เดือน หรือปรับไม่เกิน 1,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
หมิ่นประมาท หมายถึง การแสดงความหมายออกมาที่เป็นการใส่ความบุคคลหนึ่ง จนน่าจะเสียชื่อเสียง ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องเกิดผลถึงขั้นเสียชื่อเสียงหรือไม่ก็ได้ ความผิดฐานหมิ่นประมาท ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 2,000 บาทหรือทั้งจำทั้งปรับ อย่างไรก็ตามหากผู้ใดแสดงความคิดเห็นหรือข้อความใดโดยสุจริต ก็ไม่ถือว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาท ซึ่งบัญญัติไว้ในมาตรา 329