บทบรรณาธิการ " การพัฒนาคนเพื่อการเป็นคนพัฒนา "
คนและสัตว์เหมือนกัน ตรงที่ต่างก็มีสัญชาตญานแห่งการเอาตัวรอด แต่คนต่างจากสัตว์ตรงที่ คนสามารถพัฒนาไปได้ไกลถึงการเอาชนะกิเลส จนถึงการหลุดพ้นได้ แต่น่าเสียดายที่การพัฒนาคนที่ผ่านมามุ่งหวังเพียงเพื่อสร้างคนให้เก่ง มีความรู้ความสามารถทางด้านเทคนิควิชาการ เพื่อให้คนเป็นปัจจัยการผลิต ผลก็คือ ต่างแสวงหาผลประโยชน์ แก่งแย่ง กอบโกย เอารัดเอาเปรียบ ขาดความรัก สร้างความชัง สร้างสังคมศานติทุกข์มากขึ้นเป็นทวีคูณ
ในทางตรงกันข้าม การพัฒนาคนควรมุ่งสร้างคนให้เป็น" คนพัฒนา" หมายถึงคนที่มีการพัฒนาทางจิต และความคิด นำหน้าการพัฒนาความรู้เชิงวิชาการอย่างที่เป็นอยู่ กุญแจสำคัญของการพัฒนาคนที่ควรจะเป็นคือ "การสร้างความรัก" ไม่ใช่แค่รักตัวเอง รักคนใกล้ชิดรอบข้าง แต่หมายถึงการรักในสรรพสิ่งทั้งธรรมชาติและเพื่อนมนุษย์ ซึ่งจะทำให้ลดการเบียดเบียน ลดการเห็นแก่ตัว ต่างเกื้อกูลซึ่งกันและกัน สร้างความสุข ศานติสุขแก่สังคม